luty27

Chorwacja- kraj turystyczny

dodano: 27 lutego 2010 przez sylciar


Republika Chorwacji jest jednym z krajów bałkańskich. Jego powierzchnia wynosi nieco ponad 56km2, a liczba mieszkańców- nie przekracza 5mln. Kraj położony jest w nad Morzem Adriatyckim. Na lądzie posiada czterech sąsiadów: Słowenię, Węgry, Jugosławię oraz Bośnię i Hercegowinę. Ostatni z wymienionych krajów wcina się w terytorium Chorwacji, tak ze niemożliwe jest przejechanie z północy na południe Chorwacji bez przekroczenia granicy państwowej z Serbią i Czarnogórą. Stolicą państwa jest Zagrzeb- miasto znajdujące się w północnej części kraju. Terytorium Chorwacji dzieli się w sumie na 23 jednostki administracyjne, z czego jedną stanowi okręg stołeczny, a dwie mają status jednostek specjalnych. Pod względem etnicznym jest to kraj, w którym 80% mieszkańców stanowią Chorwaci, natomiast na pozostałe 20% składają się: Serbowie (7,5%), Słoweńcy (0,5%), Węgrzy (0,5%), Włosi (0,5%) oraz inne narodowości (łącznie 10,9%)

Na terytorium Chorwacji wyróżnić można trzy główne krainy geograficzne; są nimi: Wybrzeże Adriatyckie, Nizina Panońska oraz Góry Dynarskie. Wybrzeże Adriatyckie ma charakter bardzo wydłużony, a ponadto jest ono bardzo dobrze rozwinięte, co stanowi atut Chorwacji jako państwa turystycznego. cechą charakterystyczną wybrzeża adriatyckiego jest ogromne urozmaicenie linii brzegowej. W strefie przybrzeżnej znajduje się aż 1185 wysp o bardzo różnej wielkości, wśród których największymi są: Krk, Brac, Cres, Hvar, Pag, Korcula oraz Dugi Otok. Powierzchnia każdej z siedmiu wymienionych wysp przekracza 100km2. Linię brzegową uatrakcyjniają również liczne półwyspy, z których największy jest Półwysep Istria. Wybrzeże chorwackie w większości ma charakter dalmatyński. pod tym pojęciem rozumie się takie wybrzeże, które utworzone zostało wskutek zalania obniżeń miedzy poszczególnymi pasmami oraz grzbietami górskimi. W strefie tuż przy brzegu występują łańcuchy wysp, które od lądu oddzielają wąskie kanały. Stąd tez wybrzeże dalmatyńskie określa się zamiennie jako kanałowe.

Nizina Panońska rozciągająca się w północnej i wschodniej części Chorwacji, w widłach dwóch rzek (Drawy i Sawy) z geologicznego punktu widzenia jest rozległym zapadliskiem tektonicznym, które powstało na skutek pionowych ruchów tektonicznych występujących w trzeciorzędzie. Zapadlisko wyścielone jest materiałem lessowym, który osadził się w czwartorzędzie.

Góry Dynarskie wypiętrzone zostały w czasie orogenezy alpejskiej, w związku z czym odznaczają się młodą rzeźbą. Góry te budują skały mezozoiczne (głównie wapienie i dolomity), w których rozwinęły się zjawiska krasowe. Występują tu liczne formy krasowe takie jak: polja, jeziora krasowe (np. Plitwickie Jeziora), wodospady oraz jaskinie. Góry Dynarskie rozciągają się wzdłuż wybrzeża Morza Adriatyckiego, a ich najbardziej na zachód wysunięte pasma opadają wręcz prosto do morza.

Pod względem klimatycznym przeważająca część obszaru Chorwacji leży w strefie śródziemnomorskiej. Szczególnie silnie zaznacza się on zwłaszcza w pasie nadmorskim. Temperatury w zimie nie spadają na ogół poniżej zera, natomiast w lipcu- najcieplejszym miesiącu roku utrzymują się one na poziomie 24- 27oC. O specyfice klimatu świadczy fakt, że przez pół roku (od maja do października) średnie temperatury poszczególnych miesięcy nie spadają poniżej 20oC. Chorwacja posiada świetne warunki klimatyczne pod względem nasłonecznienia. W okresie letnim słońce świeci przez około 10 godzin w ciągu doby. Wysokie są średnie roczne sumy opadów. Wynoszą one przeciętnie 700- 1300mm, natomiast w obszarach górskich są one znacznie wyższe; dochodzą nawet do 3000mm. Wnętrze kraju odznacza się klimatem umiarkowanym ciepłym. Lata są tam upalne, natomiast w zimie temperatura spada czasem znacznie poniżej zera.

Charakteryzując klimat Chorwacji należy wspomnieć również o specyficznych wiatrach przybrzeżnych, które posiadają lokalne nazwy: bora, sirocco oraz mistral. Dwa pierwsze charakterystyczne są dla miesięcy letnich, natomiast ostatni z wymienionych wieje w półroczu zimowym.

Pod względem sieci hydrograficznej uprzywilejowana jest wschodnia część kraju. Przepływają tamtędy dwie największe rzeki Chorwacji: Sawa oraz Drawa. Są one dopływami Dunaju, którego 188km fragment przepływa przez terytorium Chorwacji. Główne rzeki kraju niosą wiele wody w swych korytach, ponieważ spływają do nich liczne mniejsze rzeki mające swe źródła w Górach Dynarskich i na Nizinie Panońskiej. W południowej części kraju rzeki są znacznie krótsze, niosą mniej wody i są odwadniane bezpośrednio do Morza Adriatyckiego. Mimo że krótkie, to jednak mają one bardzo duży spadek. Wiele chorwackich rzek ma charakter krasowy, a ich wyróżnikiem jest to, że w pewnych swoich odcinkach płyną pod powierzchnią ziemi. Rzeki takie określa się mianem ponornic. W Chorwacji nie ma zbyt wielu naturalnych jezior. Do największych zalicza się: Vransko, Peruca oraz Prokljansko. Oprócz nich na szczególną uwagę zasługują wspomniane już krasowe Jeziora Plitwickie. Stanowią one ogromną atrakcję turystyczną kraju. Cały zespół składa się z 11 jezior o łącznej długości 7km. Połączone są one malowniczymi wodospadami i kaskadami.

Charakteryzując warunki naturalne Chorwacji należy również odnieść się do gleb pokrywających obszar kraju. Pokrywę glebową najkrócej określić można jako zróżnicowaną. Na Nizinie Panońskiej występują gleby żyzne, głównie czarnoziemy, gleby brunatne, gdzieniegdzie również mady. Na obszarze tym panują najlepsze warunki dla rolnictwa. Bardziej na południe kraju, w strefie krasowej dominującym typem gleb są rędziny oraz ich śródziemnomorski odpowiednik- terra rosa. Z kolei w Górach Dynarskich przeważają bielice oraz gleby inicjalne i słabo wykształcone typowe dla obszarów górzystych. Roślinność Chorwacji ma charakter strefowy. Ma to związek ze zróżnicowaniem klimatycznym oraz glebowym. Północną i wschodnią część kraju porastają lasy, w których dominującym gatunkami są buki oraz dęby. Całkowity udział lasów w powierzchni Chorwacji wynosi 36%, z czego zdecydowaną większość (niemal 90%) stanowią lasy liściaste. W na północnym- wschodzie spotykane są również formacje trawiaste. Bardziej na południu, zwłaszcza w strefie nadmorskiej dominuje śródziemnomorska makia, którą spotkać można również we Włoszech oraz innych krajach Basenu Morza Śródziemnego. Typowymi gatunkami tej formacji są m. in.: mirty, pistacje, oliwki, jałowce, cyprysy. Bogata i niezwykle różnorodna jest fauna Chorwacji. Występuje około 90 gatunków ssaków (m. in.: jelenie, sarny, niedźwiedzie, rysie, hieny, szakale) oraz 500 gatunków ptaków. Ponadto spotyka się licznych przedstawicieli gadów oraz płazów. Także należące do Chorwacji wody Adriatyku obfitują w ryby (tuńczyki, delfiny, rekiny) oraz inne organizmy morskie (korale, gąbki, rozgwiazdy). W celu ochrony bogactwa przyrodniczego Chorwacji najcenniejsze fragmenty kraju objęto ochroną prawną. Całkowita powierzchnia podlegająca tej ochronie wynosi 440 tys. ha, przy czym parki narodowe zajmują łącznie niemal 80 tys. ha, czyli 18% terytorium Chorwacji. Trzy spośród siedmiu chorwackich parków narodowych ustanowione zostały na wyspach (Mljet, Kornati, Brijuni), natomiast kolejne cztery na terenach

górskich. Szczególne znaczenie odgrywa park narodowy obejmujący Jeziora Plitwickie; z racji swego niepowtarzalnego charakteru oraz ogromnej wartości przyrodniczej znalazł się on na liście UNESCO.

Mimo że Chorwacji nie ominęła wojna, które w latach 90. XX wieku ogarnęła całe Bałkany, to jednak kraj szybko podźwignął się z kryzysu i obecnie gospodarka tego kraju jest najprężniej spośród wszystkich państw Półwyspu Bałkańskiego. Chorwatom udało się przestawić gospodarkę narodową na tory wolnorynkowe dzięki szeregowi reform, które zainicjowane zostały w pierwszej połowie ostatniej dekady minionego stulecia. Efekty reformy gospodarczej okazały się więcej niż zadowalające; inflacja zmalała z 1500% do poziomu 4%, udało się również osiągnąć wzrost poziomu krajowego brutto w wysokości 3%. Nadal nierozwiązaną kwestią pozostaje natomiast bezrobocie, które pod koniec lat 90. wynosiło prawie 19%. Sektorem dominującym w tworzeniu PKB są usługi (64%), na drugim miejscu plasuje się przemysł (24%), natomiast najmniejsze znaczenie, choć wcale nie marginalne, odgrywa rolnictwo (12%). Rolnictwo Chorwacji nastawione jest głównie na uprawę roślin, hodowla ma natomiast znaczenie drugorzędne. W strukturze zasiewów dominują zboża (ponad 55% powierzchni gruntów ornych), a przede wszystkim kukurydza oraz pszenica. Głównymi obszarami zasiewów tych zbóż jest Nizina Panońska. Dodatkowo obsiewa się nimi również przedpole Gór Dynarskich. Z roślin bulwiastych dominują ziemniaki i buraki, a z oleistych- konopie, len, słonecznik. W Chorwacji w pobliżu większych miast rozwija się produkcja warzyw i owoców. Ponadto na obszarze gdzie panuje klimat śródziemnomorski powszechnym widokiem są rozległe plantacje winogron. Przemysł kraju nie może bazować wyłącznie na rodzimych surowcach, ponieważ ich złoża są niewielkie. Do najważniejszych należą pokłady ropy naftowej oraz gazu ziemnego zlokalizowane we wschodniej i północnej części kraju oraz boksyty wydobywane w Dalmacji. Niewielkie znaczenie odgrywa natomiast eksploatacja złóż węgla kamiennego występujących w niewielkich ilościach na Półwyspie Istria. W kraju istnieją trzy główne ośrodki przemysłowe, w których skupia się niemal cała krajowa produkcja. Zlokalizowane są one na północy, we wschodniej części Sławonii oraz na północy Dalmacji. Najważniejszymi branżami przemysłu chorwackiego są: przemysł elektromaszynowy, maszynowy oraz stoczniowy, co nie dziwi ze względu na warunki naturalne kraju. Wspomnieć należy również o dosyć znaczących w wytwarzaniu produktu krajowego: przemyśle chemicznym oraz włókienniczym i odzieżowym. Bardzo korzystna ze środowiskowego punktu widzenia jest struktura wytwarzania energii; aż 70% energii elektrycznej powstaje w elektrowniach wodnych, pozostałe 30% wytwarzane jest w elektrowniach cieplnych opalanych mazutem, który Chorwacja zmuszona jest importować. Obecnie na jednego mieszkańca Chorwacji przypada średnio 2288kWh energii elektrycznej na rok.

Chorwacka sieć komunikacyjna nie należy do mocnych stron tego kraju. Tworzą ją: linie kolejowe o łącznej długości 2296km, drogi o całkowitej długości 22 960km (z czego autostrady stanowią jedynie 330km), lotniska oraz porty morskie. Położenie Chorwacji sprawia, że jest ona dosyć ważnym krajem tranzytowym. Przez jej terytorium przebiega trasa łącząca kraje Europy Zachodniej z Turcją. W celu ułatwienia podróży na tejże trasie wybudowano linie kolejową łączącą następujące miasta: Lublanę, Zagrzeb, Belgrad, Saloniki oraz Stambuł. Należy przyznać jednak, że pozostałe połączenia kolejowe funkcjonujące na terenie Chorwacji pozostawiają wiele do życzenia. Jeśli chodzi o drogi kołowe, to najważniejsze znaczenie odgrywa trasa łącząca Lublanę z Zagrzebiem, a dalej z Belgradem. W kraju istnieje ponadto 7 lotnisk, z których 3 mają znaczenie międzynarodowe, a pozostałe 4 obsługują wyłącznie połączenia wewnątrzkrajowe. Ze względu na znaczna długość wybrzeża w Chorwacji niebagatelne znaczenie odgrywa komunikacja morska. Na wybrzeżu Chorwacji znajduje się bardzo wiele portów, różniących się między sobą wielkością i rangą. Najważniejszymi portami chorwackimi są: Rijeka, Szybenik, Split, Dubrownik, Zadar, Pula, Ploce. Z ostatniego z wymienionych portów mają prawo korzystać również jednostki należące bądź przypływające do pobliskiej Bośni i Hercegowiny.

Bardzo ważnym działem gospodarki Chorwacji jest turystyka. Jej rozwój był możliwy dzięki ogromnym walorom przyrodniczym posiadanym przez ten kraj. Turystyka rozwinęła się zwłaszcza w strefie przybrzeżnej, gdzie spotkać można wiele atrakcyjnych plaż; woda w morzu w okresie letnim jest na ogół ciepła, a klimat niczym nie odbiega od klimatu innych krajów śródziemnomorskich. Także walory krajobrazowe przyciągają licznych odwiedzających, chodzi przede wszystkim o piękne widoki Gór Dynarskich stanowiących przeciwwagę dla wybrzeży morskich. Nie bez znaczenia jest również charakter linii brzegowej, niezwykle urozmaiconej licznymi wyspami i półwyspami. Turystów przyciągają zwłaszcza nadmorskie miejscowości o bogatej historii oraz architekturze. Miastem takim jest Dubrownik, nazywany "Perłą Adriatyku". Do Dubrownika przyciąga turystów, obok ciekawego położenia, również średniowieczny zespół miejski. Zespół ten, podobnie jak wspominane Jeziora Plitwickie, wpisany jest na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO. Podobną wartość mają: Trogir oraz Split, także one znalazły się na powyższej liście. Te jak i inne atrakcje wybrzeża Chorwackiego, że koncentruje się na nim około 90% turystów przybywających z zagranicy. Corocznie w strefie śródziemnomorskiej kraju przewija się ponad 4 mln przyjezdnych, głównie: Włochów, Niemców, Słoweńców, Czechów oraz Austriaków. Regionami prawdziwej koncentracji turystów są: półwysep Istria, Riwiera Opatijska, Riwiera Makarska, Rejon Dubrownika. Chorwacja przygotowana jest na przyjęcie znacznej ilości turystów. W całej Chorwacji znajduje się około 683 tys. miejsc noclegowych, w tym 40% stanowią hotele. mimo znacznej ilości miejsc znalezienie noclegu w szczycie sezonu stwarzać może pewne trudności. Hotele chorwackie oferują pokoje w kilku kategoriach, jednak przeważnie są one drogie. Dotyczy to zwłaszcza obiektów nadmorskich wyposażonych w prywatne plaże, baseny, solaria, sauny oraz siłownie. Należy pamiętać też, że znaczna ilość miejsc w hotelach jest y góry zarezerwowana dla turystów przyjeżdżających w sposób zorganizowany, całymi grupami. Na bazę noclegową kraju składają się również schroniska młodzieżowe, jednak ich znaczenie jest marginalne, inaczej niż w Polsce. Schronisk z prawdziwego zdarzenia w całej Chorwacji jest jedynie pięć, w okresie letnim udostępniane są natomiast w dużych miastach (np. Zagrzebiu) akademiki studenckie, z których korzystają przeważnie podróżujący młodzi. W Chorwacji nocleg znaleźć można również na polach kempingowych, które bardzo licznie spotkać można w strefie nadmorskiej. Standard tych kempingów jest bardzo dobry, niczym nie odbiegający od zachodnioeuropejskich. Oprócz kempingów zorganizowanych nocleg znaleźć można również na kempingach przydomowych, których wadą jest to, że zlokalizowane są przeważnie z dala od wybrzeży morskich, a przeznaczone głównie dla osób podróżujących tranzytem. Są one zdecydowanie mniejsze i wyczuwalna jest w nich domowa, przytulna atmosfera. Na obrzeżach dużych miast lub też zupełnie poza miastami spotykane są tzw. osiedla turystyczne, w których skupia się bardzo urozmaicona oferta noclegowa. W osiedlach tych wynająć można zarówno elegancki pokój w ekskluzywnym i drogim hotelu, jak i skorzystać z oferty pola kempingowego. Tego typu osiedla spotyka się w Dalmacji oraz na Półwyspie Istria. Goście mieszkający na terenie takiego osiedla, bez względu czy wybrali tańszą czy droższą ofertę noclegową, mogą korzystać z udostępnionego zaplecza rekreacyjnego (wypożyczalnie sprzętu pływającego, dyskoteki, korty tenisowe itp.). Jeszcze inną opcją noclegową są kwatery prywatne i apartamenty. Decydując się na nocleg w prywatnym domu należy liczyć się z wydatkiem około dwa razy większym aniżeli na polu kempingowym. Najczęściej oferują one pokój z dwoma łóżkami, czasem z balkonem. Łazienka oraz WC przeważnie nie znajdują się w pokoju, ale na korytarzu. Wspomniane kwatery oferują większy komfort mieszkania. Wyposażone są bowiem w osobne wejście, kuchnię oraz łazienkę. Pozwala to na przygotowywanie posiłków, co dla wielu turystów jest ważne, ponieważ pozwala zaoszczędzić pieniądze wydawane na posiłki w restauracjach. Ta opcja noclegowa wybierana jest często przez osoby podróżujące z małymi dziećmi, dla których należy przyrządzać specjalne posiłki.

Historia państwa chorwackiego tak naprawdę rozpoczyna się w XIX wieku, wówczas zaczęła budzić się świadomość narodowa Chorwatów. Przez wcześniejsze kilkaset lat (od roku 1091) tereny dzisiejszej Chorwacji podlegały Węgrom. W roku 1848 na fali wydarzeń związanych z Wiosną Ludów Zgromadzenie Narodowe w Zagrzebiu zdecydowało o niepodległości Chorwacji. Doszło wówczas do odłączenia kraju od Węgier. W roku 1867 kraj stał się częścią monarchii austro-węgierskiej. W roku 1915 w Londynie doszło do powstania Komitetu Jugosłowiańskiego. Jego zadaniem było propagowanie utworzenia republiki federacyjnej, w skład której wejść by miały: Chorwacja, Serbia oraz Słowenia. Znamienny w historii Chorwacji jest grudzień 1918 roku, kiedy doszło do utworzenia Królestwa Serbów, Chorwatów i Słoweńców, przemianowanego w roku 1929 na Jugosławię. Już na samym początku istnienia tegoż księstwa zaznaczyły się różnice zdań pomiędzy narodem chorwackim a serbskim. Chorwaci optowali za federacyjnym ustrojem nowo powstałego państwa, podczas gdy Serbowie skłonni byli popierać monarchię. Stosunki pomiędzy tymi dwoma narodami znacznie pogorszyły się w pierwszej połowie lat 30. Kres sporom położyła II wojna światowa; w 1941 roku chorwaccy działacze nacjonalistyczni ogłosili powstanie Niezależnego Państwa Chorwackiego, które jednak przetrwało jedynie do zakończenia wojny. Po wojnie Chorwacja stała się jedną z sześciu republik związkowych Federacyjnej Ludowej Republiki Jugosławii, która następnie zamieniona została na początku lat 60. na Socjalistyczną Federacyjną Republikę Jugosławii. Mieszkańcy kraju czuli jednak bardzo silnie chorwacką tożsamość narodową, co stało się powodem dążeń niepodległościowych kraju. W roku 1990 we wszystkich sześciu republikach jugosłowiańskich miały miejsce wybory parlamentarne. W Chorwacji wybory te wygrała Chorwacka Wspólnota Demokratyczna, która już rok później ogłosiła powstanie Niepodległej Republiki Chorwacji. Problemem stała się ludność serbska zamieszkująca Slawonię oraz Krainę. Serbowie zdecydowali o odłączeniu tych terenów od reszty Chorwacji, co stało się powodem wojny pomiędzy narodem serbskim a narodem chorwackim. W czasie tej wojny prowadzone były liczne działania zbrojne. Konflikt zakończył się w roku 1994 podpisaniem porozumienia chorwacko- serbskiego, jednak nadal część terytorium należącego do Chorwacji pozostawała pod okupacją wojsk serbskich. Chorwaci nie pozostali obojętni i w roku 1995 zaatakowali Serbów, jednak atak ten nie pozwolił im odzyskać całego terytorium Sławonii, a tylko niewielką jej część. To wywołało kolejną falę ataków zbrojnych zarówno ze strony serbskiej jak i chorwackiej. W listopadzie 1995 roku zawarte zostało porozumienie w Dayton, które kończyło wojnę w Bośni i Hercegowinie. W porozumieniu tym uczestniczyli również przedstawiciele Stanów Zjednoczonych. Porozumienie to zawarte przez rządy: Chorwacji, Bośni oraz Serbii ustalało podział Półwyspu Bałkańskiego pomiędzy te państwa. Wojna, która przez szereg lat rozgrywała się na Bałkanach pozostawiła ślad w krajobrazie, który widoczny jest do dnia dzisiejszego. Wiele jeszcze domów wyludnionych w czasie wojny stoi opuszczonych. Niektóre z nich są po prostu opuszczonymi ruinami, ze śladami kul na murach. Ślady wojny najlepiej zachowały się w górach. Uderzający jest fakt, że zniszczeń tych dokonali sami Chorwaci, po to by wypędzić ludność serbską z terytorium własnego kraju. Wybrzeże kraju zostało w znacznej mierze odbudowane i ślady wojny nie są na nim już tak widoczne. Odbudowa była podyktowana względami ekonomicznymi; Chorwaci pragnąc przyjmować turystów musieli odbudować wizerunek Chorwacji jako kraju bezpiecznego i przyjaznego.

Współczesna Chorwacja jest republiką, na jej czele stoi prezydent, którego kadencja trwa 5 lat. Wybierany jest on w wyborach powszechnych. Sprawuje on władzę wykonawczą w kraju. Oprócz niego władzę tą dzierży rząd, na czele którego stoi premier mianowany przez prezydenta. Władza ustawodawcza należy do Izby Reprezentantów (151 członków) oraz Izby Okręgów (68 członków).

 

Jak już zostało wcześniej powiedziane Chorwacja jest krajem atrakcyjnym turystycznie. Istnieje wiele atrakcyjnych miejsc, chętnie odwiedzanych przez obcokrajowców. Nie sposób omówić ich wszystkich. Miastem, które bezspornie uznawane jest za prawdziwy skarb Chorwacji jest Dubrownik. Poniżej przedstawiona zostanie charakterystyka tego miasta. Dubrownik położony jest w południowej Dalmacji. Miasto zamieszkuje około 56 tys. osób. W gospodarce miasta dominuje rzecz jasna turystyka. Ponadto jest ona ośrodkiem przemysłu szklarskiego, włókienniczego, spożywczego. Położenie miasta na wybrzeżu Morza Adriatyckiego sprawia, że jest to również port handlowy oraz pasażerski. Można stąd udać się promem na wiele chorwackich wysp. Istnieją również połączenia z portami włoskimi. Z myślą o licznie przybywających do miasta turystach, w okresie letnim organizowany jest tu festiwal teatralny, który urozmaica ofertę kulturalną Dubrownika. Miasto założone zostało w okresie średniowiecza, a dokładnie w VII wieku. Począwszy od IX wieku podlegał on stopniowej slawizacji. Dubrownik do roku 1204 pozostawał częścią Imperium Bizantyjskiego. Następnie uzyskał autonomię i aż do XIX wieku (1808) funkcjonował jako republika kupiecka. Oczywiście nie była to republika zupełnie niezależna; swoje wpływy w Dubrowniku miała początkowo Wenecja, później kolejno Węgry oraz Turcja. Złoty okres w dziejach Dubrownika przypada na XV- XVII wiek. Nastąpił wówczas rozkwit gospodarczy miasta, który pociągnął za sobą rozwój kulturalny. Było to związane z faktem, że miasto było ważnym ośrodkiem handlowym, odwiedzanym przez kupców z całej Europy. Tędy przebiegały ważne szlaki handlowe. Kiedy jednak szlaki te zmieniły swój przebieg sytuacja miasta uległa pogorszeniu, a niszczycielskie trzęsienie ziemi, które nawiedziło Bałkany w roku 1667 przypieczętowało upadek Dubrownika. W kolejnych latach miasto przechodziło pod władanie różnych państw; w okresie 1806- 1814 pozostawało pod zwierzchnictwem napoleońskiej Francji, natomiast od roku 1815 znalazło się pod panowaniem Austrii. W czasie wojny, która miała miejsce na Bałkanach na początku lat 90. XX wieku Dubrownik uległ w dość znacznym stopniu zniszczeniu. Ze względu na bezcenną wartość historyczną i zabytkową został on jednak odbudowany i obecnie co roku w okresie wakacyjnym przyciąga rzesze turystów. Zabytkowe Stare Miasto w Dubrowniku wpisane zostało na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO. Jest ono wyjątkowo cenne ponieważ zachował się w nim średniowieczny układ urbanistyczny. Ponadto niezmiernie cenne są również mury miejskie otaczające centralną część Dubrownika. Mury te ozdobione są dodatkowo bastionami oraz basztami, które wzniesione zostały do XV wieku. Oprócz zabytków średniowiecznych w Dubrowniku zwiedzać można również budowle z okresu renesansu. Są nimi: Pałac Rektorów, Pałac Spoza, kościół Swetoga Spasa. Spośród zabytków gotyckich wspomnieć należy o klasztorach: Franciszkanów oraz Dominikanów. Barok reprezentowany jest z kolei przez kościół Swetoga Vlaha.




Dodaj do:


Komentarze mogą dodawać tylko zalogowani użytkownicy - zaloguj się lub załóż konto


Odpowiedzi moga dodawać tylko zalogowani użytkownicy - zaloguj się lub załóż konto


Nie ma jeszcze komentarzy - wyraź swoją opinię jako pierwszy